Burn-out,  Lifestyle

Ik had een burn-out

Twintig uur per dag slapen, te weinig energie om een kopje thee te kunnen zetten en heel veel huilen. In 2018 kreeg ik iets waarvan ik nooit verwacht had het te hebben: een burn-out.

Disclaimer: in dit artikel staan Instagram berichten. Deze zijn in het Engels geschreven zodat ook mijn buitenlandse vrienden dit verhaal kunnen lezen en begrijpen.

Het was 29 oktober 2018. Twee dagen voor de deadline voor het inleveren van mijn eindscriptie stortte ik helemaal in. Terwijl de wereld om mij heen rustig doorging, kon ik niets anders meer dan huilen en slapen. Slechts een paar uur eerder had ik een paniekaanval gehad. Dit was voor mij niets nieuws, maar deze keer zag en hoorde ik niets. Hoewel ik normaal vrij goed kan zien, was nu alleen maar zwart. Een complete black-out.

Dit was niet de eerste keer dat mijn lichaam aangaf echt rust nodig te hebben. Toen ik eind juni vanaf mijn stage naar huis fietste, kreeg ik een black-out op een kruispunt. Ik verloor mijn bewustzijn en viel. Gelukkig had ik de mazzel dat omstanders mij direct hielpen. Aangezien ik niet kon lopen of fietsen, moest mijn vriend me komen halen. Op dat moment vond ik het voornamelijk heel gênant. Er kwam niet echt in me op dat er echt iets aan de hand kon zijn.

De burn- out

Op 29 oktober kwam het hoge woord er dan toch uit: ik had een burn-out. Na een gezellig etentje met mijn moeder en oma stortte ik thuis volledig in. Ik kon alleen maar huilen over hoe ik mijn deadline voor school niet zou halen en hoe moe ik eigenlijk was. Hoewel mijn oma hier best van schrok, was dit voor mijn moeder niet heel erg verrassend nieuws. Ten slotte liep ik al een tijdje bij een psycholoog.

Twintig uur slapen

Hoewel een burn-out vaak omschreven wordt als een mentale ziekte, kan het ook fysiek vervelend zijn. De eerste maanden sliep ik vaak tot wel twintig uur per dag. Wanneer mijn vriend weg was, sliep ik. En wanneer hij thuiskwam was ik vaak pas net wakker.

Wat voor mij het meest vervelend was, was dat ik veel woorden vergat. Ik ben absoluut niet dom. Toch begon het daar wel op te lijken.. Mijn zinnen werden krom, ik gebruikte de verkeerde woorden en soms stopte ik midden in mijn zin. Hoewel ik meer en meer mijn best deed, kon ik gewoon niet meer op het juiste woord komen.

View this post on Instagram

A few months ago I felt trapped into my own body. I wanted to get up, get out, go running. Be active. But even getting out of bed seemed so heavy. There were days where I stayed in bed for most of the day and couldn’t even get up for a cup of tea. And still, there are some things I can’t do yet. Things that seem easy to others, might not be as easy for me. Playing certain sports means that I can’t do anything for the next couple of days. What’s important for me, and I think for anyone, is to take enough rest. If I have to work for two whole days, I can’t go out or do something with friends the day after work. And that’s okay. I have learned that energy is a limited thing and time IS money, even when you’re not a millionaire. So why say yes to everything? I prefer investing my energy in things that I know will make me happy. If that means saying no to some things or some people, I do not mind that. I know I am doing the best I can. And for me, that’s enough. I’m so grateful for the friends that are still here. During the burn-out, I needed a lot of time alone and not every friendship has survived it. But now, I know who my real friends are. And the friendships have grown even closer. It’s nice to have someone to fall back on and knowing that they have your back no matter what. I chose to share my story for those who feel in a similar way, or are in any way going through a rough time. It is so important to know that you are not alone and that you’re not weird or different for feeling this way. Again: if you have any questions, please do feel free to ask them. I’ll be happy to answer them. And if you ever feel the need to talk to someone, my inbox is always open. #heyhetisoke #burnout #mentalhealthawareness

A post shared by Ellen🍀 (@_ellenklaver_) on

Beter worden

Zoals je waarschijnlijk wel zou verwachten, kreeg ik door dat ik aardig wat moest veranderen om weer een normaal leven te leiden. Ten eerste moest ik leren loslaten. Doordat ik ineens zo veel dingen niet kon, werd ik heel boos op mezelf. Wanneer zou ik nou eindelijk beter worden?

Ten tweede was het belangrijk om mijn lichaam zo veel mogelijk rust te gunnen. Hoewel veel klachten snel leken te verdwijnen, bleef het gebrek aan energie hangen. Hier heb ik nog steeds veel last van.

Vervolgens was het een kwestie van een routine opbouwen en afspraken prioriteren. Voordat ik een burn-out kreeg, kon ik alles aan. Inmiddels moet ik keuzes maken: waar ga ik mijn energie voor gebruiken?

Hoe gaat het nu?

Inmiddels gaat het al zo veel beter met me en ben ik echt trots op wat ik allemaal bereikt heb in een jaar. Ik heb hard gewerkt en ben enorm gegroeid. In het bijzonder met mijn mentale gezondheid. Vroeger kon ik me uren druk maken over een verkeerde opmerking. Hoewel ik nu nog steeds niet altijd even goed in mijn vel zit, weet ik nu wel wat ik waard ben.

Kortom: ik heb nog een heleboel om aan te werken. Maar dat ik er kom, is zeker!

5 reacties

  • Bianca Schrijft

    Wat ongelooflijk knap dat je al zover bent binnen een jaar. Laat je nooit anders vertellen! Je hebt echt 7 Miles stappen gezet chapeau.
    Zelf krijg ik in 2016 een ernstige griep vlak voor de kerst die maar niet overging, begin 2017 kwam eruit, het was geen griep, maar een burn-out en ondertussen blijkt dat veroorzaakt door een nooit behandelde gecompliceerde en meervoudige PTSS.
    Luister goed naar je lichaam en je geest. Die heb je het laatste jaar heel goed leren kennen. Alleen jij weet hoe het zit, laat je niet opjagen, gek maken of wat dan ook. Er zijn genoeg valkuilen in onze huidige maatschappij.

    • ellenklaver

      Wat heftig! Hoe gaat het nu met je? Een burn-out kan inderdaad echt zwaar zijn. Voor mij hielp het echt om heel veel rust te nemen, dus afgestudeerd ben ik helaas nog steeds niet. Maar hoewel ik nog steeds niet helemaal ‘gezond’ ben, gaat het al wel weer een stuk beter. Hopelijk gaat het met jou ook al een beetje goed. Sterkte!

  • Koen

    Ha Ellen,

    je had me al wel het een en ander verteld over je burn-out. Maar het is wel heftig om te lezen dat het je zo heeft aangegrepen. Miranda en ik kennen jou als een intelligent en fijn persoon en we mogen je heel graag. Ik hoop dat je snel van die burn-out af bent. Misschien helpt het als je beseft dat het helemaal niet erg is als je een keertje niet kunt voldoen aan wat je zelf van je verwacht of aan wat je denkt dat iemand anders van je verwacht. Ben niet te streng voor je zelf en glimlach als er eens iets mis gaat. Ik herken de gevoelens die je beschrijft maar al te goed. Ik had deze onzekere gevoelens ook toen ik jong was. Misschien moet je de “Desiderata”, een gedicht van Max Ehrmann, maar eens lezen. Print deze tekst maar uit en hang hem op in de keuken of toilet. Het lezen van deze tekst is mij wel eens tot steun geweest.
    Nou meid, zet m op. Alles komt uiteindelijk goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.